PERİAPİKAL İNFEKSİYONLAR

ve

OSTEOMYELİTLER

DSCN6017.JPG
  • Pulpitis

  • Periapikal infeksiyonlar

  • Periapikal abse

  • Apikal granülom

  • Osteomyelitler

Süpüratif (irinli) osteomyelitler

Sklerozan (süpüratif olamayan) osteomyelitler

Özgün (spesifik) osteomyelitler

Osteomyelit görülebilen sendromlar

Periapikal infeksiyonların başlangıcı genellikle pulpa yangıları (pulpitis) ya da periodontal infeksiytonlardır.

Pulpitisler, organizmanın çeşitli yerlerindeki yangılardan farklı nitelikler içerirler. Katı dokularla çepeçevre kuşatılmış olan pulpadaki akut yangının tek belirtisi ağrıdır (dolor). Akut yangıya özgü calor, rubor, tumor gibi bulgular algılanamaz. Periapikal bölgeyi etkileyen yangı (pulpadaki kan dolaşımının “terminal arter” sisteminden oluşması nedeniyle) güçlü tromboza ve/veya ödeme yol açar. Ortaya çıkan dolaşım bozukluğu infarkt ile sonlanabilir. Pulpa yangılarında, kan dolaşımı bozulduğu için antibiyotik tedavisi etkisiz kalır.

Canlı etkenlerin pulpaya ulaşabildiği periodontal infeksiyonlarda ve derin çürüklerde sık görülen bakteriyel pulpitisler ve gangrenler, periapikal lezyonların başlangıcını oluşturur.

Periodontal aralıktaki yangılarda ilaç tedavisi başarılı olabilir.

Periapikal yangının önlenemediği olgularda infeksiyonun çene kemiğini de etkilemesiyle "osteomyelit" tablosu belirir.

Kemik korteksi ve kemik iliğinin birlikte etkilendiği yangılara "osteomyelit" nitelemesi yapılır.

Pyojen bakteriler, M.tuberculosis ve mantarlar osteomyelitlerin etyolojisinde önemli olan canlı etkenlerdir. Canlı etkenler, kemiğe ulaşmak için 3 yol izler;

(i) Hematojen yayılma: organizmanın başka bir bölgesinde bulunan infeksiyon odağındaki canlı etkenlerin kan dolaşımı ile kemiğe ulaşmasıdır (metastatik infeksiyon).

(ii) Komşuluk yolu: çevredeki bir infeksiyonun kemik dokusunu da etkilemesinin sonucudur. Yanıklar, periodontal ve periapikal infeksiyonlar, vaskülitler başlıca nedenlerdir.

(iii) Direkt inokülasyon: canlı etkenlerin bir travma (açık kırık) ya da cerrahi girişim (çekim, implant) sırasında kemik dokusuna bulaşmasının sonucudur.

Osteomyelitlerin klinik gidişi canlı etkenin niteliklerine, kemik dokusuna ulaşmak için izlediği yola ve hastanın yaşına bağlı olarak değişkenlikler gösterir.